Saturday, August 17, 2019

වැඩකට නැති බර ඔසවාගෙන යන්නෝ

විශාල බරක් ඔසවාගෙන යන අයෙක්

ෆේස්බුක් එකේ හෝ බ්ලොග් ලියන අය අතර එතරම් නොවූවත් සමාජයේ බොහෝ දෙනෙක් විශාල බරක් ඔළුව උඩ තියාගෙන යන අය වගේ ජීවත් වෙන් බව දැක තියෙනවාද? පාර තොටේදී දකින මැදි වියේ අය ගැන පොඩ්ඩක් නිරීක්ෂණය කරන්න. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙක්ගේ මුහුණු වලින් පිළිඹිබු වන්නේ විශාල ප්‍රශ්ණ කන්දරාවක් දරාගෙන සිටින අය වගේ ද?

ඇත්තටම බොහෝ දෙනෙක් විශාල බරක් අරගෙන තමයි ජීවිතය ගෙනියන්නේ. ඒ කියන්නේ අති විශාල පොට්ටනි දෙකක් ඔවුන් යන එන තැන අරගෙන යනවා. මේ බර පොට්ටනි දෙක ගැන පොඩ්ඩක් හිතුවොත් ඒ බර බිමින් තියල සැහැල්ලුවෙන් ජීවත් වෙන්න පුළුවන් කියල ඒ අයට කියල දෙන්න.

හිතකට එක වෙලාවකදි හිතන්න පුළුවන් එක දෙයක් ගැන පමණයි කියල ඔබ පිළිගන්නව ඇති. ඇත්තටම එක හිතක ජීවිත කාලය තත්ත්පරයකින් 1/16 පමණයි. ඒ වගේ ප්‍රකෝටි ගාණක චිතක්ෂණ ප්‍රමාණයක් තමයි කෙනෙකුගේ ජීවිත කාලය.

අපේ අතීතය සිහිපත් කළොත් අපි අතින් සතුටුවිය හැකි දේවල් විශාල ප්‍රමාණයක් වෙලා තියෙනවා. ඒ වගේම අද පසුතැවිලි වන දේවලුත් විශාල ප්‍රමාණයක් වෙලා තියෙනවා. සාමන්‍ය මනුෂ්‍ය ස්වභාවය තමයි අප අතින් අතපසු වුණ දේවල් එහෙම නැත්නම් අද පාඩුවක් වීමට මුල්වුණ දේවල් ගැන වැඩිපුර මෙණෙහි කිරීම.

මට මේක මේ විදිහට කරන්න තිබුණ. එහෙම කලා නම් මේ ප්‍රශ්ණය ඇතිවෙන්නේ නැහැ ආදී වශයෙන් පසුතැවිලි වීම අපේ ජීවිතයේ හරිම බහුලයි. මේ අතීත වැරදි හෝ අතපසුවීම් ගැන සිතීමෙන් කිසිම සෙතක් වෙන්නේ නැහැ. ඒ ඒවා අපිට දැන් වෙනස් කල නොහැකි නිසා. අප අතින් වුණ වැරදි වලින් එවන් දේවල් නැවත සිදු නොවීමට පාඩමක් ඉගෙන ගැනීමට හැකිවුණත් ඒවා රිවර්ස් කරන්න බැහැ.

අද ජීවත් වීමට ඇති කාලය අතීත සිදුවීම් ගැන පසුතැවිලි වෙමින් ගතකිරීම අපරාධයක් නේද? අද, මේ මොහොතේ, මේ දැන් කියන කාලය අද ජීවත් නොවී අතීතය ගැන පසුතැවුණොත් මේ මොහොත මගේ අතින් නාස්තිවී යනවා. අපි අතීතය ගැන සිතා එනතෙක් වර්තමානය නැවතී බලා සිටින්නේ නැහැ.

 ඒ නිසා අතීතය, සහ අතීතයේ අපි අතින් වුණු වැරදි ගැන මේ මොහොතේ සිතින් අත් ඇරීමට උත්සාහ කිරීම අර බර පොට්ටනි එකක් බිමින් තිබ්බා හා සමානයි.

අපි තව පොට්ටනියක් අපේ ජීවිත ගමන,  මේ මොහොත  අඩාල කර ගන්න කර තියාගෙන යනවා. ඒ තමයි නොපැමිණුන අනාගතය. හෙට හෝ අනාගතයේ කල යුතු දේවල් ගැන සැලසුම් කිරීම ගැන නෙවෙයි මම කියන්නේ. එලෙස හෙට දවස, අනාගතය සැලසුම් කිරීම අත්‍යාවශ්‍යයි. එහෙත් තමාගේ හෝ තමන්ගේ දරුවන්ට අදාලව අනාගතය ගැන බියකින් හෝ සැකයකින් සිතීමත් මේ මොහොත නාස්ති කිරීමක්.

මේක මෙහෙම වෙයි. එහෙම වුණොත් මේක අර විදිහට වෙයි කියල ඍණාත්මක විදිහට අනාගතය ගැන සිතමින් සිටීම තමයි අනික් පොට්ටනිය. අපි අද අපි කල යුතු හැම දේම හරියට කළොත් එතනින් එහාට අනාගතයේ වෙන දේවල් ගැන බිය වෙමින් සිටීම වැඩකට නැති දෙයක්.

අතීතය ගැන පසුතැවිලි වීම සහ අනාගතය ගැන බිය වීම යන පොට්ටනි දෙක බිමින් තියල වර්තමානයේ හිත තියා ගන්න උත්සාහ කරන්න. අපිට මේ ජීවිතයේ තියෙන්නේ නිශ්චිත චිතක්ෂණ ප්‍රමාණයක්. මැදි වියේ බොහෝ අය ඒ ප්‍රමාණයෙන් 60% පමණ ගෙවන්නේ අතීතය ගැන සිතමින්. තව 30% පමණ නොපැමිණුන අනාගතය ගැන බියෙන්. එම මොහොතේ ජීවත් වන්නේ ජීවිත කාලයෙන් 10% පමණයි.

තරුණ අය 60% පමණවත් අද මොහොත නාස්තිකරන්නේ අනාගතය ගැන බිය වීමට. 30% ප්‍රමාණයක් පමණ අතීතය ගැන ලතවීමට. ඔවුනුත් අද , මේ මොහොත ගැන සිත යොමු කරන්නේ 10% පමණ.  මේ දෙගොල්ලම අපිට ජීවත් වීමට තියෙන වර්තමාන් වලින් 90% ක් ම අතීතයේ සහ අනාගතය ගැන පසුතැවෙමින් සහ බිය වෙමින් ජීවත් වීම අපේ ජීවිතය නාස්ති කර ගැනීමක්.

අමිහිරි අතීත දේවල් සහ ඔබට පාලනය කල නොහැකි අනාගතය යන පොට්ටනි දෙක බිමින් තිබ්බොත් ඔබ ඔසවාගෙන යන බර අති විශාල ප්‍රමාණයක් බිම තිබ්බා වෙනවා.

ඔබගේ සිත මේ අකාරයෙන් වර්තමානයෙන් පලායන බව තේරුණොත් වහාම නැවතී හිත හිස් කර ගන්න බලන්න. කිසිම සිතිවිල්ලකට ඉඩ නොදී හිත හිස් කරන්න. එවිට එම සිතිවිලි පරම්පරාව කඩා ගැනීමටත් සිත යලිත් වර්තමානයට ගෙන ඒමටත් පහසු වේවි. 

මේක ලිව්වේ මට ඇසුණු ධර්ම දේශණාවක් ඇසුරෙනුයි


මෙම අඩවියේ පළවන ලිපි කොපි කිරීමට හෝ වෙනස් කතෘ නාමයක් යටතේ අන්තැනක පළකිරීමට කිසිම බාධාවක් නැත. අන් ස්ථානවලින් කොපි කර මෙහි පළකරන ලිපි වලට නම් එම කතෘ වරුන්ගේ කොන්දේසි අදාල වේ.

Tuesday, May 28, 2019

ගෙදර එනතුරු





පාවී දුරක සිට ඉර අවරට යන්නා
රෑවී ළඟ ලඟම අඳුරද මතු වෙන්නා
බෑවී ඉවසීම මක, තරහක් එන්නා 
ආවී නැහැ ගෙදර තාමත් අර දෙන්නා

ගිය පසු උදේ නැගිටල දඩි බිඩි ගාලා 
අපි මෙහෙ තට්ට තනියම අත හැර දාලා 
රෑ බෝ වෙලත් ගෙදරක් ගැන නොහිතාලා 
මක් කරනවද දන් නැහැ මෙච්චර වේලා 



 මේ කවි පේලියේ තව කවි හතර පහක් තියෙනව. සත්වයකුගේ සිතිවිලි හරිම තාත්ත්වික විදිහට ලියපු කවි පේලියක්. ලියල තියෙන්නේ දෙව්ලින්දි බ්ලොග් එකේ. Winnie the Pooh ගේ ලඟම ඥාතියෙක් වෙන,  විනීත පු නමින් කමෙන්ට් දාන කෙනා.   



 මෙතනින් ගිහින් බලන්න.




මෙම අඩවියේ පළවන ලිපි කොපි කිරීමට හෝ වෙනස් කතෘ නාමයක් යටතේ අන්තැනක පළකිරීමට කිසිම බාධාවක් නැත. අන් ස්ථානවලින් කොපි කර මෙහි පළකරන ලිපි වලට නම් එම කතෘ වරුන්ගේ කොන්දේසි අදාල වේ.

Friday, May 10, 2019

ඇත්තටම දැක්කද? 2

කහපාට ගවුමකින් සැරසුන යුවතියක්


ඇත්තටම දැක්කද? 1

කලින් ලියපු 'ඇත්තටම දැක්කද?' පෝස්ට් එක මතකනෙ. මතක නැත්තම් ලින්ක් එක උඩ තියෙනවා.  අද දෙවෙනි කොටස.

අපි හැමෝම දකින රූප වලට ආසා කරනවා ඒ වගේම සමහර දකින රූප වලට තදින් බැඳෙනවා. තවත් රූප වලට අපි අකමැතියි. ඒ නිසා ද්වේශ කරණවා. ඒ වුණාට, අපි කවදාවත්ම අපේ ශරීරයට පිටින් තියෙන රූපයක් හෝ පිටින් ඇහෙන සද්දයක් හෝ කන දෙයක රසක් දැනිල නෑ කිව්වොත් විස්වාස කරන්න පුළුවන්ද?

ඒක තමයි ඇත්ත කියල මේක කියෙව්වොත් ඔබත් පිළිගනියි. පේනවා යැයි අපි හිතන දේවල් ගත්තොත්, අපේ ඇහැට 'පෙනෙන්නේ' නැහැ. ඒකේ තියෙන්නේ කැමරාවක වගේ කාචයක් විතරයි. ආලෝකය තිබෙන වෙලාවට රූපය මත පතිත වන ආලෝක කදම්බයක් ඇහැට වදිනවා. හැබැයි ඒ එන කදම්බයේ රූපයක් නැහැ. ඇහැට වැටෙන්නේ පාට කීපයක් එහෙම නැත්නම් වර්ණ සටහනක් පමණයි. ඒ වර්ණ සටහන නිසා ඇහේ තිබෙන ස්නායු වලින් සිග්නල් එකක් යවනවා හිතට. ඒක තමයි වෙන්නේ.

අපි උපකල්පනය කළොත් හිත තිබෙන්නේ මොළයේ කියලා, එහෙමනම් මොළයේ කොටස් දෙකක් තියෙනවා. ටිකක් කම්පියුටරේ හාඩ් ඩිස්ක් එක සහ RAM එක වගේ. හාඩ් ඩිස්ක් එකේ තියෙන්නේ පරණ මතක කියලත් RAM එකේ තියෙන්නේ අර ඇහෙන් දැකපු වර්ණ සටහන නිසා ආපු සිග්නල් එකත් විතරයි කියා හිතන්න.

එතකොට වෙන්නේ RAM එක හාඩ් ඩිස්ක් එකේ තිබෙන මතකයෙන් විමසලා බලනවා. ඒකේ තියෙනවා ඔය වගේ හැඩයට ඉන්නේ ගැහැණු කෙනෙක්, ඔළුව උඩ තියෙන්නේ කොණ්ඩේ. එයා ඇඳගෙන ඉන්නේ කහපාට ගවුමක් ආදී වශයෙන්. ඒවා උපන්දා ඉඳන් අපි එකතු කරගත්තු දැනීම සහ මතක. එම මතක යොදාගෙන අර ඇහැ හරහා ආපු සිග්නල් එක යොදාගෙන රූපය හදන්නේ සිතේ. ඒ හැදෙන රූපය හැදුනේ අර ආලෝක කදම්බය ආපු තැන කියලා අපි රැවටෙනවා. ඒ අනුව තමයි අපිට ඉදිරියෙන් රූපයක් තියෙනවා කියලා අපිට හිතෙන්නේ. 

ප්‍රායෝගික උදාහරණයක් ගත්තොත් බයියෙකුයියි ටොයියෙකුයි එකට ගමනක් යනකොට රටේ අගමැතිතුමයි, විපක්ෂ නායක තුමයි දෙදෙනාම ඇවිදගෙන එනව දැක්ක කියල හිතන්න. එතකොට බයිය විපක්ශ නායක තුමා දැකල සතුටකුත්, අගමැති තුමා දැකල අසතුටකුත් ඇතිකරගන්නවා. ඒ වුණාට මේදෙනාගේම ඇස් වලට වදින්නේ එකම වර්ණ සටහන. අර පරණ මතක දැනීම ආදිය තමයි හිතට වෙනස් අදහස් දෙන්නේ. ඒවගේම ඒ රූප හන්දුණා ගන්නේත් පරණ මතක වලින්.  

ඇසීම හරහා මේක විස්තර කළොත් වඩා පැහැදිලි වෙයි. අපි ඉන්න තැනට මීටර 25 ක් ඉදිරියෙන් කෙනෙක් ගැට බෙරයක් ගහනවා කියලා හිතන්න. අපිට වැටහෙන්නේ ඒ කෙනා ගැටබෙරේ ගහනකොට එතන බෙර සද්දයක් ඇතිවෙලා ඒ සද්දේ ඇවිල්ලා කනෙන් අපිට ඇහෙනවා කියලයි. ඒත් ඇත්තටම වෙන්නේ එයා බෙරේ හමට තලනකොට හම ගැස්සීම නිසා තරංගයක් නිර්මාණය වෙන එක. ඒ තරංගයේ ශබ්දය නැහැ. නමුත් ඒ තරංගය අවකාශය දිගේ ඇවිත් අපේ කන් බෙරේ වදිනවා. එතකොට කන්බෙරේ ගැස්සෙන ආකාරයට සිග්නල් එකක් නිර්මාණය ස්නායුවක් හරහා හිතට යනවා. ඒත් හිත මේ මොකද්ද කියල දන්නේ නැහැ. හිත කලින් විදිහටම මතකයෙන් එකේ තිබෙන පරණ දැනීම සහ මතක පාවිච්චි කරලා ඒ ගහන්නේ බෙරයක්, ඒක ගැට බෙරයක්, ඒකේ තාලේ මේකයි, ආදී වශයෙන් තීරණය කරණවා. අපිට බෙර සද්දයක් ඇහෙන්නේ එතකොටයි. 

එහෙම නැතිව කනට ශබ්දයක් ඇහෙන්න හෝ එය හඳුණාගන්න හැකියාවක් නැහැ. වෙන විදිහකින් කිව්වොත් කනට මොළයක් නැහැ. ඒක ඇහේ කාචය අර වර්ණ සටහන සිග්නල් එකක් විදිහට ස්නායු හරහා හිතට ඇරියා වගේ අර තරංගය කෝඩ් කරලා හිතට යවන්නේ කන සහ කන් බෙරය. 

අපිට ඇස් දෙකක් හෝ කන් දෙකක් තියෙන නිසා ඇස් දෙකට වර්ණ සටහන් දෙකක් සහ කන් දෙකට තරංග දෙකක් එනවා. ඒ දෙක සුළු වශයෙන් එකිනෙකට වෙනස්. ඒ වෙනස තමයි එම රූපය තිබෙනවායැයි අපි හිතන  දිසාව හෝ ශබ්දය එනවා යැයි අපි හිතන දිසාව තීරණය වෙන්නේ. මේ ගැන හොඳට හිතුවොත් අපි කවදාකවත් බාහිරව රූපයක් දැකල නැහැ කියල සහ බාහිරින් ශබ්දයක් ඇහිල නැහැ කියල වැටහෙයි. රස, සුවඳ වගේ දේවළුත් මේවගේම තමයි. 

මේක තේරුණොත් අපිට තේරෙයි පරණ මතක යොදාගෙන හිතේ හදාගන්න දේවල් එක්ක තමයි අපි බැඳෙන්නේ හෝ ගැටෙන්නේ කියලා.

මේ විග්‍රහය මගේ එකක් නෙවෙයි. මේක කිව්වෙ දැනට අවුරුදු 2500 කට විතර හිටපු බුදු හිමියන්. එයා කිව්වේ ඔය වගේ නොදැකපු නො අහපු දේවල් වලට ඇලිල හෝ ගැටිල සසර දික්කරගන්න එපා කියල.






මෙම අඩවියේ පළවන ලිපි කොපි කිරීමට හෝ වෙනස් කතෘ නාමයක් යටතේ අන්තැනක පළකිරීමට කිසිම බාධාවක් නැත. අන් ස්ථානවලින් කොපි කර මෙහි පළකරන ලිපි වලට නම් එම කතෘ වරුන්ගේ කොන්දේසි අදාල වේ.

Monday, May 6, 2019

පාස්කු බෝම්බෙන් වැඩක් ගමුද?


නරක දේවල් හොඳ අතට හරවා ගැනීමේ වගකීම අපිටමයි

පාස්කු ඉරිදා සිදුවීම් ගැන විවිධ අදහස් දැක්වීම් විවිධ මාධ්‍යය වල තිබුණ. මේ ගැන මගේ අදහස නම් ටිකක් වෙනස්. හැමෝම මරාගෙන මැරුණ අයට සහ පාලකයන්ට දොස් කියනව. මේ දෙගොල්ල මේ සිද්ධියට දැනුවත්ව හෝ අතපසු කිරීම් වලින් පහසුකම් සැපයීමක් (facilitate) කලත් මේ මරණ වලට වගකියන්න ඕන ඒ මැරුණු අයමයි.

බුදු දහමේ යමෙක්ගේ මරණය වෙන අවස්ථා 4 ක් ගැන උගන්වා තියෙනව. ඒවා නම් ;

1. ආයුක්ඛය - සත්ත්වයාගේ හෝ පුද්ගලයා ගේ ආයුෂ අවසන් වීම.
2. කම්මක්ඛය - සත්ත්වයාගේ හෝ පුද්ගලයා ගේ ජීවත්වීමට ඇති කර්ම ශක්තිය අවසන් වීම.
3. උභයක්කය - ආයුෂ සහ කර්ම ශක්තිය යන දෙකම අවසන් වීම.
4. උපච්ඡේදක මරණ - හදිසි කර්ම විපාක නිසා සිදුවන මරණය.


ඉහත හේතු හතරට අමතරව ඉස්ලාම් අන්තවාදීන් මරාගෙන මැරීම නිසා සිදුවන මරණ හෝ සිරිසේනගේ ඔක්තෝබර් 'විප්ලවයෙන්' පසු සරත් ෆොන්සේකාට නීතිය හා සාමය අමාත්‍යාංශය නොදීම නිසා ඇතිවූ මරණ කියා මරණයට හේතූන් බුදු දහමේ උගන්වන්නේ නැහැ.

Tuesday, April 30, 2019

මේක ලැබුණොත් නම් ඔක්කොම හරි

දුවල හති


අපි බොහෝ දෙනෙක් හැමදාම ජීවිතය ගෙවන්නේ නුදුරින් ඇති යමක් ගැන සිතමිනුයි. මේක තමයි මට අවශ්‍යම දෙය, ඒක ලැබුණාම මගේ ප්‍රශ්ණ ඔක්කොම විසදෙනවා. ඊට පස්සේ ජීවිතේම සතුටෙන් ඉන්න පුළුවන් කියල හැඟීමක් තමයි අපිව ලඟම තිබෙන ඉලක්කෙට දුවවන්නේ. ඒත් එහෙම වෙනවද?    

පහේ ශිෂ්‍යත්වය සමත් වුනොත් ඔක්කොම ප්‍රශ්ණ විසඳෙයි කියල අවුරුදු දහයක ළමයෙක් හිතනවා. එහෙත් සමත් වුණායින් පසුව තිබෙන ප්‍රීතිය ටික කාලයයි. ඒකෙන් පස්සෙ වෙන පාසැලක් ලැබුණොත් එතන ඉන්න ශිෂ්‍යත්වය සමත් වුණ අනික් අය දකින කොට තමන් උසස් කියල හිතපු සතුට ඉවරයි. ආයිමත් සාමාන්‍ය පෙළ විභාගෙ ලං වෙනකොට කලින් වෙච්ච දේ අමතකයි. OL ඒ 10 ක් ගත්තොත් ජීවිතේ එතනින් පස්සෙ ඔක්කොම හරි කියල හිතනවා. 

උසස් පෙළ විභාගය, සරසවියට තේරුණාම, කෙල්ලෙක් දාගත්තම,  ඩිග්‍රිය ඉවරවුනාම, රැකියාවක් ලැබුනම, විවාහවුණාම, ළමයෙක් ලැබුණම, ගෙයක් හදාගත්තම, වාහනයක් ගත්තම, ආදී වශයෙන් ඒ ඒ අවස්ථාවල නුදුරින් තියෙන ඉල්ලක්කයක් දිහා බලාගෙන යන ගමනක් තමයි බොහෝ දෙනෙක් ගේ ජීවිතය.  ඔබගේ ජීවිතයේ මේ වගේ කඩයිම් ගැන ඒවා ලබාගන්න පෙර හිතුවේ කොහොමද? අද ඒ පරණ ඉලක්ක ගැන අද හිතනකොටත් ඒවගේම වටිනාකමක් දැනෙනවද?  

Wednesday, March 27, 2019

එක් පෙති මලක් විය නුඹ මගේ අත් දෙකට

Dear Cupid, next time hit both

බන්දුල නානයක්කාරවසම් ලියල තියෙන ශාන්ත බුලේගොඩ ගයන මේ සිංදුව අහල ඇති. මට නම් මේක අහන්න ලැබුණෙ මේ ලඟදි. මේකෙ අදහස වගේම, පදමාලාවට, සංගීතයට සහ ගායනයට මම වශී වුණා.

මේවගේම අත්දැකීමක් මට නම් නැහැ. ඒත් හොඳම මිතුරෙකුගේ ආදරවන්තියකට ඇතිවුන එක් පාර්ශවීය ආදරයක් නම් තිබුණා වගේ මතකයි.


Saturday, February 9, 2019

සහල් ආචාර්‍යය පල්ලෙවත්ත ගමලාරලාගේ ඩඩ්ලි යූනුස් තුමාට නොබෙල් ත්‍යාගය ලබා දිය යුතුයි.


ක්ෂුද්‍ර ණය ක්‍රමය (microfinance) ලෝකෙට හඳුන්වා දුන්නේ ඉහල පින්තූරයේ සිටින බංගලා දේශයේ මහාචාර්‍යය මොහොමඩ් යූනුස්. මේ ක්‍රමය ලෝකයේ බොහෝ රටවල ප්‍රචලිත වුණත්, ඒ නිසාම එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය, නොබෙල් ත්‍යාග කමිටුව වගේ අය මේ ක්‍රමය ගැන සොයා බලා එයින් සිදුවෙන විශාල ආර්ථික වාසිය ගැන සොයාගත්තත්, එයින් සිදුවෙන හානි ගැන සොයා ගන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නේ පොලොන්නරුවෙන් බිහිවුණ ශ්‍රෙෂ්ඨ උගතෙක් වන සහල්ආචාර්‍යය ඩඩ්ලි යූනුස් තුමාට.

Sunday, February 3, 2019

නිදීගෙ පන්චතන්තරේ




නිමල් දිසානායක තමන්ගේ ජීවිතයේ අත්දැකීම් සමඟ ලියන නිදීගෙ පන්චතන්තරේ බ්ලොග් එකෙන් ඉගෙන ගන්න දේවල් සහ පුළුවන් නම් අත්හදා බලන්න දේවල් බොහොමයක් තියෙනවා. ඒවගේම එකකට එකක් නොදෙවෙනි පෝස්ට් සියයක් පමණ ඔහු ලියා තිබෙනවා. සුමානයකට අඩුම ගණනෙ එක පෝස්ට් එකක්වත් එහි පලවෙනවා.

ඒවයින් ප්‍රයෝජනයක් ගන්න ඒ බ්ලොග් එක අන් අය අතර බෙදාගන්න කියල  මෙහෙම ඔහු ඉල්ලීමක් කරල තියෙනවා.

"මා ලියන ‘පංච තන්තරේ’  හැකිතාක් වැඩි පිරිසක් කියවනවාට මං කැමැතිය. ඊටත් වඩා කැමැති රසික ඔයාලා ඒ කියවන දේවලින් පල-ප්‍රයෝජනත් ගන්නවා නම්ය. "


 අපිටත් අනාගතයේ මුහුණ දෙන්න වෙන්න ඉඩ තියෙන අමිහිරි අත්දැකීමකට මුහුණ දෙමින් එම අත්දැකීම් සහ ඔහුගේ ජීවිතයේ අනිකුත් අත්දැකීම් සමුදායක්ම අන් අය සමඟ බෙදාගමින් ඔහු කරගෙන යන සේවයෙන් අපිත් ප්‍රයෝජනයක් ගනිමු. 

ගියාම ඒකේ පරණ පෝස්ට් ටිකත් කියවලාම බලන්න.



ඒ බ්ලොග් එකට මෙතනින් පිවිසෙන්න පුළුවන්.

සින්ඩිකේටර් වලටත් මේ බ්ලොග් එක එකතු කරගන්නා ලෙස ඉල්ලමි.



මෙම අඩවියේ පළවන ලිපි කොපි කිරීමට හෝ වෙනස් කතෘ නාමයක් යටතේ අන්තැනක පළකිරීමට කිසිම බාධාවක් නැත. අන් ස්ථානවලින් කොපි කර මෙහි පළකරන ලිපි වලට නම් එම කතෘ වරුන්ගේ කොන්දේසි අදාල වේ.

Sunday, December 30, 2018

පියා යනු දියණියගේ පළමු ආදරයයි

Dad, daughter's first love

දෙසැම්බර් මාසෙ අන්තර් ජාලයේ සංසරණය වෙච්ච වීඩියෝ එකක් සම්බන්ධවයි කථාව.

අපි බොහොමයක් බටහිර රටවල දරුවන් සහ දෙමව්පියන් අතර ඇති බැඳීම ආසියාතික රටවල තරම් හොඳ නැහැ කියා උපකල්පනය කරනවා. ඒ රටවල් ගැන අත්දැකීම් තියෙන අය දන්නවා එහෙත් මෙහෙත් එහෙම වෙනසක් නැහැ කියලා. වයසක මව්පියන් මහළු නිවාස වලට හරින අය එහෙත් ඉන්නවා. දැන් ඒ අය මෙහෙත් ඉන්නවා. ඇත්තම වෙනස නම් ඒ රටවල මහළු නිවාස කියන්නෙ රජයේ දැඩි නීති සහ පරීක්ෂා කිරීම් යටතේ පාලනය වෙන ඒවා නිසා දෙමව්පියන්ට මෙහෙට වඩා ආරක්ෂාවක් සහ නොයෙකුත් පහසුකම් ලැබීම.

ඒවගේම දෙමව්පියන්ට දැඩි බැඳීමක් ඇති දරුවන් මෙහෙ වගේම එහෙත් ඉන්නවා. ප්‍රවෘත්ති වල දකින්න ලැබෙන්නේ 99% ක් ම නරක මිනිසුන් කරන දේවල්  නිසා කරන හොඳවල් වලට ප්‍රචාරයක් ප්‍රධාන මාධ්‍යවල ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒක ටික හරි වෙනස් වී ගෙන යන්නේ කැමරා ෆෝන් සහ සමාජ ජාල වලින් දැන එවන් හොඳ දේවලුත් හරි හරියට ප්‍රචාරය වෙන නිසා.

මේ කථාව සහ වීඩියෝව ඔබගේ දරුවන්ටත් පෙන්නුවොත් හොඳයි. කැනඩාවෙ Alberta ප්‍රාන්තයේ දෙසැම්බර් මස මැද හරියේ Three Days Grace කියන බෑන්ඩ් එකේ Concert එකක් පැවැත්වෙනවා. එයට සහභාගී වූ Jules Maria නැමැත්තියට දකින්න ලැබෙන්නේ අන් අයට වඩා ඉඩ ප්‍රමාණයක් යොදාගනිමින් සංගීතයට නටමින් විනෝද වන යුවලක්. මොහොතකින්ම මේ සාමාන්‍ය යුවලක් නොවන බව ඇයට ඒත්තු යනවා. ඇය ආසා කරන බෑන්ඩ් එක වේදිකාවේ කරන දේට වඩා ඇයගේ හිත යන්නේ මේ යුවල කරන දේ ගැනයි. වහාම ඇය එම සිද්ධිය වීඩියෝ ගතකරනවා. ෆේස්බුක් හරහා සංසරණය වුන එම වීඩියෝව ඉතා ඉක්මනින් මිලියන ගණනක් අය සංවේදී කරනවා. 

Friday, December 21, 2018

ඉන්දියාව සහ බහුතරය

මහින්ද සහ 'නීතීඥ' නාමල් නරේන්ද්‍ර මෝඩි සමඟ

ලියන්න මාතෘකා සප්ලයි එක වැඩිම කාලක වුණත් ලියන්න තරම් මූඩ් එකක් තිබුණේ නැහැ. රටේ පාලනයේ ලඟකදි සිද්ධ වෙච්ච සිද්ධි ගැන විවිධාකාර මත පළවෙලා තිබුණත් ඒකෙන් ඇත්තටම වුන දේ මට පේන විදිහට ලියන්න හිතුණා. ඒකට හේතුව වැඩි දෙනෙක් ගේ විග්‍රහ වල මේ සිද්ධීන් වලට යටින් තියෙන  geopolitics ගැන දක්වා   තිබෙන අඩු අවධානය.

කවුරු මොනව කිව්වත් ලංකාව වගේ ඉතා කුඩා, එමෙන්ම ඛනිජ තෙල් වැනි ලෝකයට වටිනා දේවල් නැති රටකට ලෝකයේ තනිවම ජීවත් වෙන්න බැහැ. සමහර අය දේශපාලන වේදිකාවල බටහිරට සිංහලෙන් බැන්නට, යුරෝපය, ඇමෙරිකාව, වගේ බටහිරට අවශ්‍ය නම් මාස දෙක තුනෙන් මේ රට ඉතියෝපියාවට එහා තත්ත්වයකට ඇද දාන එක සුලු දෙයක්. ඒකට එක හේතුවක් තමයි දැන් ඉතියෝපියාව  විශාල ලෙස දියුණුවෙමින් පැවතීම. තව වසර කීපෙකින් රටකට ඉතියෝපියාව වෙන් පල්ලෙහාට යන එක සුළු දෙයක් වෙයි.ඉතියෝපියාවේ ආශ්චර්‍යය ගැන නම් කියවන්නම වටිනවා. රටක් ගැන ආදරයක් තියෙන නායකයෙක් ලැබීම තමයි ඒකට හේතුව. ඒ අයගෙයි ලංකාව ආසියාවේ අච්චාරුව කරපු අයගෙයි වෙනස එතකොට වැටහෙයි.